"Po krótkotrwałych rokowaniach posłowie perscy i eforowie spartańscy zawarli w Sparcie w r. 412 sojusz między Peloponezy jeżykami a Persją na korzystnych dla króla warunkach. Według tego traktatu do króla perskiego miały należeć „wszystkie ziemie i wszystkie miasta, jakie król Persji posiada i jakie przedtem posiadali jego przodkowie" i. Spartanie uznawali tym samym prawa króla perskiego do greckich miast małoazjatyckich, wyzwolonych w wyniku wojen grecko-perskich. Według innego artykułu wszystkie podatki i dochody z Wymienionych ziem i miast, pobierane dotychczas przez Ateny, miały odtąd należeć do króla. „Król i Lacedemończycy OTaz ich sprzymierzeńcy wspólnymi siłami przeszkodzą Ateńczykom w pobieraniu z tych miast pieniędzy, czy też innych świadczeń, jakie z nich poprzednio wpływały". Następnie artykuł głosił, iż wojnę z Atenami powinni prowadzić wspólnie król, Lacedemończycy i ich sprzymierzeńcy. Zaprzestać wojny można tylko za wspólną zgodą wszystkich uczestników układu, tj. króla i symmachii peloponeskiej. Każdy, kto zbuntuje się lub zerwie z królem, Spartą lub sprzymierzeńcami, będzie uważany za wspólnego wroga. "
Tekst zaczerpnięty z "Historia dyplomacji 1871-1914" wyd. Książka i Wiedza; rok 1972