"Układ z 412 r. wywołał rychło niezadowolenie Spartan, którzy zażądali jego rewizji. Z drugiej strony Tissafernes również niezbyt dokładnie wypełniał swoje zobowiązanie wypłacania żołdu marynarzom łacede-mońskim. Zaczęły się nowe rokowania. W ich wyniku Spartanie zawarli z Persami układ w Milecie. Układ ten w porównaniu z poprzednim był korzystniejszy dla Sparty. Król potwierdził swe zobowiązanie do popierania i opłacania sił zbrojnych Związku Peloponeskiego znajdujących się na terytorium perskim. Zresztą i ten wariant umowy nie mógł całkowicie zadowolić Lacede-mończyków, pretendowali oni bowiem do hegemonii w całej Grecji, w nowej zaś redakcji układu nadal figurował bardzo rozciągliwy artykuł oddający królowi wszystkie miasta i wszystkie wyspy, które należały nie tylko do niego, ale i do jego przodków. Według Tukidydesa „Lacedemończycy zamiast przynieść wolność Helladzie, przynieśliby jej jarzmo perskie" "
Tekst zaczerpnięty z "Historia dyplomacji 1871-1914" wyd. Książka i Wiedza; rok 1972